We mogen weer.

We krijgen bericht van de wedstrijdleiding dat we vanaf 19.00 weer mogen varen. Tijdens onze platvoetwacht van 18.00-20.00 proberen we normaliter te koken. We besluiten nog even te wachten met wegvaren uit Harlingen en te gaan jutten, ook dat levert ons straks een punt op. Er wordt begonnen met koken. Vanavond op het menu, pitabroodjes met lamsschouder, en munt. Omdat het regent eten we in het vooronder. Gezellig knusse ruimte.

Rond 20.00 zijn we klaar voor vertrek. We hebben de shiften iets aangepast, zodat we meer bemanning hebben bij wegvaren of lastige situaties. Met zijn vijfen gaan we de uitdaging aan van moeder natuur, maar dit is toch echt nog heftig. Vanuit de haven niet goed in te schatten. De weerberichten zeggen windkracht 5 met vlagen naar 6, maar dit is meer. Het nevelt en zicht is slecht. Het roer is nauwelijks te houden. Uiteindelijk besluiten we dat het te gevaarlijk is om door te varen en keren we terug naar Harlingen om toch nog langer te wachten.

Haringen in Harlingen, de bemanning van de AM1 heeft een beter idee.

We hebben hopelijk een goede plek om straks als de storm is gaan liggen en de wedstrijd weer verder gaat op zeil de haven uit te zeilen. Iedereen is even in zijn eigen bubble. Aan het bijkomen en opladen voor wat nog komen gaat. En wij hebben hebben een jarige in ons midden, dus zitten aan de chocolademelk met slagroom en…Appeltaart. Marjan, gefeliciteerd met je verjaardag! Inmiddels een jaarlijkse traditie en voor iedereen een feestje om met jou deze dag te vieren op onze botter.

Creatief met zeil

Vanwege de harde wind, besluit de wedstrijdcommissie de wedstrijd tijdelijk stil te leggen. We moeten zo snel als mogelijk een veilige haven zoeken eventueel mogen we hiervoor de motor gebruiken. Harlingen was al de plek waar we naartoe zouden gaan. Maar nu dus iets sneller. We besluiten te stoppen met opkruisen en gaan met tegenwindse koers op de motor verder. De golven trekken aan en we worden behoorlijk nat gesproeid. Maar de zon schijnt ook en we besluiten daar even van te genieten. Omdat we niet meer tegenwind in varen en nog iets sneller te gaan fabriceert schipper Hans een Maona zeiltje. Het werkt, we varen een halve knoop sneller. Om 15.30 komen we aan in Harlingen. We hadden een warm welkom, want de ST130 en de Zilveren Maan zijn er ook. Ook dat is ZBR, creatief omgaan met de middelen die je hebt en elkaars verhalen delen als je elkaar weer ziet.

Overleg

Tijdens een voedzaam ontbijt met American Pancakes en aardbeitjes werd er druk overlegd. Lukt het om de los te komen bij de ingang van het Kimstergat. Het water stijgt, de wind trekt aan en de stroming is flink. We moeten moeite doen om het anker eruit te krijgen. In sneltreinvaart wordt het fok gehesen en het zeil. Het lukt ons los te komen en richting de vaargeul te varen.

Plots schiet de Fok los. Met deze wind allemaal met een hoop geklapper. De fokkeschoot blijkt losgeschoten te zijn. We laten het fok weer zakken om de schoot weer aan het fok vast te maken. Onder continue peilen van de waterdiepte gaan we zo laat mogelijk overstag en kruisen we op richting Harlingen. We hebben de vaart erin en het gaat allemaal soepel. Bij de wachtwissel besluiten de meeste op te blijven, zodat we elkaar kunnen helpen. Want het waait flink!

Afhankelijkheid en dankbaarheid

Als je 72 uur gaat varen op het wad zonder gebruik van motor en GPS of andere digitale ontwikkelingen is er een ding echt onmisbaar en dat is een zaklamp, een hele goede heb je nodig, zodat je de boeien in de nacht kunt vinden en weet waar je vaart. Als je het alleen op de sterren en de lichtpuntjes aan land (zoals de vuurtoren van Ameland) moet doen, wordt het zeker met harde wind erg spannend.

We dachten twee hele goede lampen te hebben gekocht van NEBO, 12K lumen. De watersport winkels verkopen ze als zoete broodjes.. Het is een instapmodel, maar met 5 licht standen, 220 meter plus bereik, oplaadbaar, 12uur accuduur en bij volvermogen gebruik minimaal 4 uur, dachten wij, dit moet wel goedkomen..

Julie raden het al, ondanks dat de lampen volledig opgeladen waren en ook overdag aan de energiebron hingen… Waren de lampen vannacht leeg. Ze schijnen helemaal niet ver en hebben ook geen goede spotlight. Deze zaklampen zijn echt waardeloos en heb je niets aan. En nu merk je hoe afhankelijk je bent van licht.

Een lichtpuntje hebben wij deze ZBR in ons midden. Pim van de Trui vaart met ons mee, Iemand met zeer goede kennis van het wad en ook goed voorbereid. Hij had nog een kleine Chinese zaklamp mee en dat is onze redding deze ZBR. Met deze zaklamp zijn we gelukkig in staat om de boeien te vinden en zo droog te vallen op de plek waar we tijdens de voorspelde storm morgen het veiligst denken te liggen als we niet kunnen varen. Het is 04.00 uur. Tijd om even te rusten terwijl er 2 de wacht houden.