Een voordeel van verliezen is dat je als eerste de prijs mag ophalen en de lekkerste fles drank (ook alcoholvrij) mag komen ophalen. Wij denken de eerste te zijn, maar er is een schip wat eerder dan ons de handdoek in de ring heeft moeten gooien. Ook zij krijgen een applaus. Het gaat tenslotte om de ervaring!
Wij worden 7de, krijgen een extra prijs omdat het ons toch is gelukt de paardenreddingsboot demonstratie op Ameland te fotograferen. Een fles Nobel en we krijgen ook nog het boek “De sterkste verhalen van Ameland”. Zou er iets over de Piet Scheve plaat instaan?
We sluiten de dag af met een heerlijke maaltijd tezamen met de bemanning die de botter morgen weer richting Almere gaan overvaren.
Om 14.45 is het zover! De toeter van de finish van de ZBR. Ondanks dat we op de motor binnenkomen krijgen we een applaus. Want we hebben het toch maar weer geflikt met elkaar.
Wij zijn trots want we hebben al onze doelen behaald.
1: plezier hebben, 2: iedereen lichamelijk heel houden, 3: de boot heel houden. Dat we een DSQ hebben, dat geeft niet meer. We hebben heel veel genoten en geleerd van dit avontuur. We weten nu hoe je zelfs met te weinig water, met inzet van ons allen, doorzettingsvermogen en een beetje geluk, toch weer los kan komen.
Samenwerken, elkaar in hun waarde laten, niet boos worden als het tegenzit, zorgen voor elkaar, genieten wanneer het kan én lekker eten, dat is onze kracht! Met elkaar waren we een super goed team! Volgend jaar een nieuwe ZBR met nieuwe kansen en uitdagingen. We kijken er nu al naar uit!
Groeten van Coen, Guus, Sem, Marjan, Hans, Robin, Natacha en Marloes
Om 01.00 uur in de nacht gaan twee van ons in de kleren en leggen het anker van de boot op de juiste plek. Je kan, als je bent drooggevallen heel goed zien waar het het diepst is. Rekening houdend met de stroming van opkomend tij en de windrichting kan je dan je anker zo leggen dat je jezelf iig de juiste kant optrekt en niet jezelf de ondiepte weer optrekt. Een zwaar klusje want zo een anker weegt wat en het wad kan soms flink blubberig zijn.
Om 02.30 horen we een weerbericht via de marifoon. Er is 40! cm verlaging bij Terschelling. Onze schipper van dienst kijkt naar buiten. Nou mensen, het duurt nog wel wat langer. Ga maar weer slapen.
Om 04.30 stapt de wacht die de boot heeft vastgevaren uit hun bed, we krijgen extra hulp van Coen met het liften van het zware anker.
Het laatste stukje van de reis kan beginnen! Redden we het nog om om 17.00 in Den Oever te zijn?
We passeren de scheidingston O15-NB12. Hier hebben we zaterdag nog een loding gedaan. Het is opkomend tij, we varen in de vaargeul. Het is diep genoeg maar we hebben wel stroom tegen. Pas om 13.00 ergens als we bij de dijk zijn bij Breezanddijk zal de stroom met ons mee zijn. Dan ga je ineens zo 3 knopen sneller. Nu dus niet. De motor moet hard werken om de 4, 4,5 knopen voorwaarts te halen. Met nog ruim 35 mijl te gaan betekend het dat we nog zo’n 9 uur moeten varen. In theorie komen we om uiterlijk 16.00 aan. Het gaat ons lukken!
De zon komt op, de lucht kleurt prachtig oranje, de natuur ontwaakt. De tonnen worden fluoriserend roze en groen. Vogels duiken de zee in voor hun visje, weer andere zwermen vogels vliegen langs je heen om naar een andere plek te gaan. Een zeehond laat zijn kopje zien en de aalscholvers drogen hun veren op het drooggevallen wad.
Bij Harlingen passeren ons een aantal prachtige schepen. Iets van een soort vlootschouw of Koningsdag varen? Het is er nog laagwater en je ziet nu heel goed de (pollen)dam die er ligt waar we twee nachten ervoor langsheen zijn opgekruist. Hier wil je echt niet tegenaan varen, we zien de rotsblokken nu liggen. Maar goed dat deze voorzien zijn van rode staken die je in de nacht goed kunt zien.
We moeten nog 1 wantij over, het Oosterom en het hangt erom of we eroverheen komen. Nu we niet zeilen maar motoren is het iets makkelijker omdat je directer en gericht kan sturen. Nachtvaren is bijzonder. Het is zo donker dat je ervaart dat de sterren je licht geven. Het is zo donker, dat je de tonnen van de route maar moeilijk kan spotten. Zeker als ze rood zijn. Er zit wel een reflectie op. En met hele goede zaklampen schijnen we die aan, maar de tonnen zijn niet rondom voorzien van reflectie. Hoe bijzonder ook, maar meestal zie je die reflectie niet continue omdat de reflectie van de ton dus aan de zijkant zit. Je zoekt dan naar een klein lichtje in de verder van de donkere horizon.
We moeten nog 2 tonnen om over het wantij te komen. We zijn een half uur “te laat”, het lijkt te gaan lukken, maar helaas. Bij ton 050 liggen we vast. 2 tonnen nog en dan waren we over het wantij. We gooien het anker uit en gaan rekenen. Om 03.00 zou het water weer hoog genoeg zijn. We duiken ons bed in. De mensen van de shift van 00.00-04.00 (hondenwacht), die om 20.00 zijn gaan slapen, mogen blijven liggen.
Het is 16.42, de plaat loopt langzaam vol. Om 18.56 ongeveer is het Hoogwater, dan hebben we nog max een half uur om los te komen.
Voor de geïnteresseerde onder ons. Het wordt in 6 uur tijd eb en vloed. Het eerste uur stijgt het water 1/12 deel, het tweede uur 2/12, het 3de uur 3/12de, het 4de uur 3/12de, het 5de uur 2/12de en het 6de uur 1/12de. Op het moment dat we peilen om 17.00 uur, staat er amper 30cm water. Met nog maar 3/12 deel aan water te gaan, verwachten we maximaal 70 cm te krijgen. Dat is echt te weinig.
De Wierpomp blijkt helemaal leeg te staan met water. We vullen deze zodat we snel de motor kunnen starten in zijn vrij en beginnen met het loswoelen van de grond achter de boot. We hebben een ankerlijn naar achteren gelegd en gaan proberen de boot terug te trekken zoals we zijn gekomen.
Al onze krachten zijn nodig met 50cm wagen we een dappere poging door heel veel kracht te zetten op de ankerlijn. Er gebeurd niets. De punt van de boot begint een beetje te deinzen.
We gaan van links naar rechts, gaan trekken aan de lijn en ineens liggen we 5cm naar voren. Hoe we dat zien? We hebben 2 bamboestokken in het water gezet links en rechts van de boot.
Het kan!
We geven niet op. Om 18.43 zijn we meer dan een boot lengte dichterbij de geul maar het is nog niet genoeg. Nog even volhouden en hopen dat ook die andere boot lengte binnen 45 minuten lukt.
Er komt een veerboot langs, die geeft golven. Daar zijn we heel blij mee. We zijn los! We zwaaien. De mensen op de veerboot zwaaien terug. Die hebben ons natuurlijk een tijdje zien ploeteren, of wellicht in de ochtend ook al zien liggen op deze plek.
We kunnen verder met plan E. Wat een teamwork, wat zijn we blij en trots op elkaar!
Om 08.00 een extra opdracht, op zondag. Voor velen nog erg vroeg. Voor ons een beetje een onhandig tijdstip. We liggen vast. Heel erg vast. Bovenop een zandplaat en de verwachting is maar 40cm water erbij. Het is nu laag water. Betekend dat we maar 75cm water hebben ongeveer. We hebben 95cm nodig. Wat gaan we doen. Wij zijn dus helemaal niet bezig met de opdracht, maar met het graven van een geul. In de hoop dat we loskomen vanavond. En niet pas woensdag!
De opdracht kan niet treffender. Of we ons plan wat we nog denken te gaan doen door willen geven en wat ons plan was. Enz. En hoeveel punten we denken te halen.
Dat antwoord weten we wel. Een DSQ of een DNF, in beiden gevallen dus 0 punten.
Toch houden we de moed erin. Er is ook een rust moment, naast het graven van de geul en het bedenken van ons plan. We besluiten dit alsnog te delen. Inmiddels dus al plan E en mogelijk F. We gaan het zien.
Soms gaat het ook wel eens goed! Zeil tijdens de paarden reddingsboot demonstratie van Ameland langs het strand en maak er een foto van. Zaterdagmiddag tussen 16.00 en 17.00 uur.
Het ging allemaal heel snel, aan doorgang die er op de kaart zou zijn, maar die er niet was. En ineens. VAST. Jammer, heel erg jammer, want het blijkt wederom HHW. Nee toch? Hoe kan dit nu? Toch niet weer hetzelfde als vorig jaar. Het blijkt nog erger. Als we niets doen, komen we hier pas dinsdagavond misschien woensdag avond weg…. We besluiten ons best te doen. Dat betekend dat we een geul moeten gaan graven en dat we de motor moeten gaan gebruiken om los te komen. Hopen dat het lukt. Op tijd terug in Den Oever, betekend dat we vanavond los moeten komen. We liggen nu op de Piet Scheve plaat voor Ameland en dat is nog een flink dagje zeilen terug naar Den Oever.
Hoewel er dus een doorgang zou moeten zijn, is dit dus niet juist en zeker niet te adviseren. De echte wadkenners of eilandbewoners zullen dit weten, maar ja.. voor ons is het elk jaar weer een spannende route.
